Szkółka piłkarska w Uniejowie – jak pracujemy z dziećmi

Akademia działa w prostym układzie: dwa treningi w tygodniu dla większości grup, jeden dodatkowy dla starszych roczników w okresie startowym. Zajęcia odbywają się w hali od listopada do marca, a od wiosny wychodzimy na boiska. Dzieci trafiają do nas w różnym wieku, najczęściej między piątym a dziesiątym rokiem życia, choć zdarzają się też dwunastolatki, które wcześniej próbowały innych dyscyplin. Nikogo nie odsyłamy z kwitkiem tylko dlatego, że zaczyna później. Umiejętności techniczne można nadrobić w rok, gorzej z nawykiem regularności, którego niektórzy nie wypracują nigdy. Rodzicom mówimy wprost, że najważniejsze są dwie rzeczy: obecność i sen, a nie liczba obejrzanych meczów w telewizji.

Podział na grupy i co się w nich dzieje

Roczniki dzielimy elastycznie, bo w małej gminie nie ma sensu tworzyć osobnej drużyny dla każdego roku urodzenia. Zwykle łączymy dwa sąsiednie roczniki, pilnując, żeby różnice w gabarytach nie były zbyt duże. Najmłodsi pracują głównie nad koordynacją, prowadzeniem piłki i orientacją w przestrzeni. Nie robimy z nimi taktyki, bo sześciolatek i tak pobiegnie tam, gdzie toczy się piłka, choćbyś rysował mu ustawienie przez godzinę. Około dziesiątego roku życia wchodzą pierwsze elementy gry pozycyjnej, proste zasady krycia i rozegranie od bramkarza. Starsze grupy trenują już z konkretnym planem na turniej, uczą się stałych fragmentów i tego, że zmiana tempa bywa skuteczniejsza od siłowego dryblingu. Poziom obciążeń dobieramy do okresu wzrostu, bo w wieku dwunastu, trzynastu lat organizm zmienia się szybciej, niż nadążają za tym mięśnie i ścięgna.

Nabór, formalności i pierwsze tygodnie

Zapisy prowadzimy przez cały rok, bo dzieci przeprowadzają się, zmieniają szkoły i czasem odkrywają piłkę dopiero w czwartej klasie. Wystarczy przyjść na trening w godzinach swojej grupy, przedstawić się trenerowi i zostać na zajęciach. Formalności zajmują kilka minut i sprowadzają się do wypełnienia deklaracji oraz zgody rodzica. Wymagamy aktualnego orzeczenia od lekarza rodzinnego, zwykle raz na sezon, i to nie jest zbędna biurokracja. Kilkakrotnie właśnie przy takim badaniu wychodziły sprawy, o których nikt w domu nie wiedział, od szmerów w sercu po problemy z kręgosłupem. Pierwsze dwa tygodnie traktujemy jako okres próbny bez opłat, żeby dziecko sprawdziło, czy w ogóle mu się to podoba. Zdarza się, że nie i to jest w porządku, bo nikt nie powinien być ciągnięty na trening siłą.

Rodzice na trybunie, czyli najtrudniejszy element całego systemu

Powiem szczerze, dzieci są łatwiejsze do prowadzenia niż dorośli, którzy je przywożą. Największy problem pojawia się wtedy, gdy rodzic w trakcie meczu krzyczy własne instrukcje, sprzeczne z tym, co mówi trener. Dziewięciolatek się gubi, zatrzymuje piłkę i traci ją, a potem słyszy pretensje z dwóch stron. Prosimy więc o jedno: kibicujcie, klaszczcie, cieszcie się z bramek, ale nie prowadźcie meczu z bocznej linii. Druga sprawa to samochodowe podsumowania w drodze powrotnej. Rozbieranie błędów przez dwadzieścia minut jazdy potrafi zabić motywację skuteczniej niż przegrany turniej. Najlepiej działa pytanie, czy było fajnie, i ewentualna rozmowa dopiero wtedy, gdy dziecko samo zacznie temat. Trzecia rzecz dotyczy porównywania. Każdy rozwija się w swoim tempie, a chłopak, który w wieku jedenastu lat wygląda na najsłabszego, po skoku wzrostowym często wyprzedza kolegów.

Sprzęt, buty i drobiazgi, o których się zapomina

Na treningu w hali dziecko potrzebuje obuwia z jasną, niebrudzącą podeszwą, wygodnego stroju i bidonu. Nic więcej. Na trawie dochodzą korki dobrane do nawierzchni oraz ochraniacze, których nie odpuszczamy nawet na zajęciach bez kontaktu. Bardzo częsty błąd to buty kupione na wyrost o dwa numery, w których stopa jeździ przy każdej zmianie kierunku. Skutek bywa opłakany, od otarć po skręcenia kostki i wypaczoną technikę uderzenia. Drugi klasyk to granie w korkach lankach na sztucznej trawie, bo akurat takie były w domu. Podeszwa nie odprowadza obciążeń prawidłowo, kolano dostaje po sobie i po kilku miesiącach pojawia się ból rzepki. Dobór obuwia opisaliśmy dokładnie w dziale sklepu, razem z tabelą nawierzchni. Warto też podpisywać rzeczy, bo w szatni po treningu wszystkie czarne getry wyglądają identycznie.

Turnieje jako sprawdzian, nie jako cel sam w sobie

Regularnie wystawiamy zespoły na zawody rocznikowe, w tym na nasz własny Termy Cup Uniejów, gdzie rywalizują ekipy z całego regionu. Powołania publikujemy z wyprzedzeniem, żeby rodzice mogli zaplanować sobotę. Staramy się, aby zagrał każdy, kto systematycznie przychodzi na treningi, choć przy turniejach o wyższej stawce podział minut bywa nierówny. Mówimy o tym otwarcie zamiast udawać, że wszyscy mają identyczne szanse. Po zawodach trener zapisuje wnioski i przekłada je na plan na kolejne tygodnie, bo turniej pokazuje w kilka godzin więcej niż miesiąc ćwiczeń bez rywalizacji. Dzieci z kolei uczą się przegrywać, co brzmi banalnie, ale w praktyce jest jedną z najtrudniejszych umiejętności. Ktoś, kto po straconej bramce siada na parkiecie i płacze, po dwóch sezonach potrafi już zebrać drużynę do środka i zagrać dalej.

Co się dzieje, gdy trening zostaje odpuszczony

Nieobecności zdarzają się każdemu i nikt za nie nie karze. Problem zaczyna się przy regularnym opuszczaniu zajęć, bo dziecko wypada z rytmu, gubi się w ćwiczeniach i przestaje nadążać za grupą. Wtedy pojawia się frustracja, a za nią chęć rezygnacji. Przy dłuższej przerwie, na przykład po chorobie, wracamy stopniowo, z mniejszą intensywnością przez pierwszy tydzień. Powrót na pełnych obrotach po dwóch tygodniach leżenia w łóżku kończy się zwykle kontuzją albo nawrotem infekcji. Jeśli dziecko skarży się na bóle kolan lub pięt w okresie szybkiego wzrostu, prosimy o informację, bo takie objawy wymagają zmniejszenia obciążeń, a nie zaciskania zębów. Klub nie ma ambicji, żeby wychować zawodnika kosztem jego zdrowia. Więcej o naszym podejściu przeczytasz na stronie głównej, a dorośli, którzy chcą sami pograć, znajdą swoje miejsce w lidze amatorskiej.